Egill, Linda, Jóel Orri & Sproti

Ég fór í gærkveldi og keypti ís handa mér og frúnni í ísbúðinni hér fyrir neðan. Sá þar auglýstan “gamaldags” ís, fitulítinn og ískaldan. Ég ímyndaði mér að þarna væri sjálfsagt á ferð eitthvað í líkingu við Brynjuís frekar en þennan ekta gamla ís sem maður fékk þegar maður var lítill. Það sem ég hinsvegar fékk var einn sá besti ís sem inn fyrir mínar varir hefur komið í lengri tíma. Á svipstundu hvarf ég aftur í tímann. Aftur til þess þegar ég var lítill polli á leiðinni norður til ömmu og vissi ekkert betra en að gæða mér kröpuðum ísnum í kaupfélaginu í Varmahlíð.

Ég hef ekki upplifað annan eins fortíðarljóma tengdum mat síðan ég uppgötvaði Sun Lolly aftur hérna um árið. Ég hvet hvern þann sem geymir gamaldags ísinn í minningunni að skella sér í Ísbúðina í Álfheimum og rifja upp gamla og góða tíma. Það er vel þess virði.

Þá er Jóel búinn að fá fyrstu sprautuna sína. Hann gretti sig smá greyið við stunguna en brosti svo sínu blíðasta. Alger hetja!

Svefnvenjur sonarins er enn smá vandamál á hemilinu en við erum að vinna í þessu og vonumst til að sjá einhvern árangur eftir því sem vikurnar líða.

Linda skoðar spjallrásirnar á Barnalandi og öðrum stöðum og ljóst, kannski sem betur fer, að við erum ekki einu foreldrarnir sem standa í svona stappi með ungann sinn. Merkilegt samt hvað manni líður alltaf pínulítið betur að vita að einhver annar hefur það verra en maður sjálfur. Undarleg ónáttúra það en þó sjálfsagt fullkomlega eðlileg og mannleg.

Jæja þá er loksins komin helgi. Og engi smá helgi heldur. Hvítasunnuhelgi hvorki meira né minna. Sú var tíðin að maður djammaði alla Hvítasunnuna eins og maður fengi borgað fyrir það. Nú er öldin önnur, allt önnur. Nú þarf maður bara að vinna og vakna á kvölds og morgna til að sinna ungabarni.

Jóel er búinn að vera voða fínn greyið og góður við mömmu sína. Svo fórum við með kappann til læknis í gær og fengum að vita að drengurinn væri við hesta heilsu. Hann er að nálgast 5 kíló og er að verða pattaralegur með eindæmum. Svo brosti hann svona blítt til læknisins alveg sama hvað hann hnoðaði hann, teygði og togaði. Alger sjarmör (eins og pabbi sinn auðvitað).

Ef öðlingurinn hann Hómer Simpson væri til í alvörunni myndi hann að öllum líkindum líta svona út.

Já, og vel á minnst. Haldiði að hann Jóel hafi bara ekki sofið svefni hinna réttlátu í alla nótt og tekið langa og góða lúra í dag? Batnandi mönnum er best að lifa!

Í nótt var fyrsta nóttin í tíu daga undirbúningsplani til að lagfæra svefnvenjur ungans. Planið góða er unnið samkvæmt því sem segir í bókinni No Cry Sleep Solution eftir Elizabeth Pantley. Þó Jóel vakni nokkrum sinnum á nóttu þá er það nú ekki eins slæmt og maður heyrir frá öðrum og les um í bókinni. Hann grætur t.d. ekki neitt og sofnar yfirleitt fljótlega aftur. Takmarkið er þó að fá hann til að sofa heilan svefn yfir nóttina (fyrir utan gjafir auðvitað) og ætti það að takast, samkvæmt planinu, á nokkrum vikum.

Sjáum hvað setur.

Sorry!
Ætli maður verði ekki að byrja á að biðjast afsökunar á bloggleysinu? Maður er svo upptekin við að blogga annarsstaðar að fjölskyldubloggið gleymist hreinlega. Svo þarf maður auðvitað að sjá um fyrirtækjabloggið, Fésbókina, LinkedIn og Rjómann.

Svefnleysi
Við höfum það öll gott þó svefninn skorti stundum tilfinnanlega. Við Linda erum þó að byrja með Jóel á voða fínu svefnprógrammi sem ætti vonandi að kenna honum að sofa á nóttunni og hvílast eins og lög gera ráð fyrir. Ég læt ykkur vita hvernig það fer allt saman.

Dim Sum Í London
Mínu heimshornaflakki er lauk í bili með árshátíðarferð Eskils til London um síðustu helgi. Þar gerðum við heiðarlega tilraun til að klára bjórbyrgðir tjallans en allt kom fyrir ekki. Ferðin þótti heppnast með eindæmum vel þó ég verði að játa að maturinn hefði mátt vera betri. Reyndar fór ég á frábærann dim sum veitingastað sem heitir Ping Pong. Mæli eindregið með honum ef þið eruð í nágreninu.

Notendavæni væni
Hvað Usability Week ráðstefnuna í NY varðar, svo ég svari nú honum Ólafi, þá er ég að undirbúa smá samantekt sem ég mun kynna fyrir samstarfsfólki mínu og blogga svo um í framhaldinu á Eskilsblogginu. Eitt get ég þó upplýst varðandi það sem fram kom á ráðstefnunni og lagt var mikla áherslu á er virðingin fyrir efninu (content) og hvernig það er borið fram. Þetta er eitthvað sem okkur íslandingum skortir tilfinnanlega. Einnig var á ráðstefnunni mikið lagt upp úr því hvernig skrifa á fyrir vefinn og er þessi færsla gott dæmi um hvernig slíkt skal gert (fyrirsagnir, feitletrun, tenglar, stuttar málsgreinar o.s.frv.)

Meira síðar…ég lofa

Þá er maður loksins kominn heim eftir tæpa viku dvöl í New York. Þar var ég á nördaráðstefnu mikilli sem kallast Usability Week 2008. Þar ræddu menn notendavæni og önnur áhugaverð málefni sem brenna á vörum manna sem flækjast um á víðlendum Alnetsins.

New York er stærsta og mesta og besta borg sem ég hef komið til. Þetta var mitt annað skipti í hinu Stóra Jarðepli og mér er farið að líða eins og alvöru heimsborgara. Auðvitað fór ég í Macy’s, Central Park, Ground Zero, Soho og alla þá staði, enda nánast skylda að fara þangað. Held samt að ég hafi farið mitt síðasta skipti í Macy’s…allavega þangað til næst. Já og svo er eins gott að vera í góðum skóm ef maður ætlar að týnast í China Town.

Þegar heim var komið er ekki laust við að Jóel Orri hafi stækkað um helming. Ég ætlaði varla að þekkja drenginn aftur jafnvel þó ég hafi ekki séð hann í tæpa fimm eða sex daga. Þetta sannar bara hversu hratt þessi litlu grey vaxa þessa fyrstu mánuði.

Ég var voða feginn að koma aftur heim og knúsa strákana mína og kúra hjá konunni minni. Það er fátt jafn einmalegt og að vera einn í hótelherbergi í jafn stórri borg og New York.

Segi ykkur meira næst.

Stórfjölskyldan á Langholtsveginum fékk sér í hádeginu göngutúr út í búð. Á meðan við feðgar ég, Jóel Orri og Sproti biðum á meðan Linda skrapp inn að versla vatt sér að okkur ung stúlka og spurði “Hvaða tegund er hann?”

Upp kom í mér púkinn og svaraði ég um hæl “Þetta? Þetta er nú bara homo sapiens vina mín”.

Lions For Lambs

Nýasta mynd Robert Redford með honum sjálfum í aðalhlutverki auk Meryl Streep og Tom Cruise. Redford hefur sjálfsagt ætlað sér að gera ægilega mikilvæga ádeildumynd um Írakssríðið en situr uppi með lítið annað en kynningarmyndband fyrir herinn. Samleikur Streep og Cruise er hápunktur myndarinnar.

Einkun: 50% ferskleiki

Við Linda komumst að því í gær að gott svar við spurningum sem maður veit ekki svar við væri “Ég veit það ekki, ég drekk ekki mjólk”.